2018-03-07
Komunikat Prezesa URE nr 11/2018

W ostatnim czasie branża małych operatorów dystrybucyjnych otrzymała mocny cios regulacyjny. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki najpierw wszczął postępowania w sprawie o ukaranie OSDn za refakturę dystrybucji, a następnie 1 lutego 2018 roku wydał Komunikat nr 11/2018 w sprawie zapewnienia realizacji praw przysługujących odbiorcom końcowym na rynku energii elektrycznej. Komunikat ten daje nam wgląd w sposób rozumowania URE. Nie wróży dobrze postępowaniom o ukaranie, przyszłości OSDn, a nawet odbiorcom. Dzisiaj pierwszy artykuł na ten temat. Kolejne już wkrótce. 

W dniu 1 lutego 2018 roku Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydał Komunikat nr 11/2018 w sprawie zapewnienia realizacji praw przysługujących odbiorcom końcowym na rynku energii elektrycznej. Powołując się na konieczność równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców energii oraz w celu odpowiedzi na pytania i skargi wpływające do Urzędu Regulacji Energetyki, Prezes odniósł się do dwóch sytuacji:

1)    Dostarczania energii elektrycznej przy użyciu infrastruktury, która spełnia kryteria sieci elektroenergetycznej,

2)    Dostarczania energii elektrycznej za pomocą infrastruktury, która nie spełnia kryteriów elektroenergetycznej.

Sytuacja 1.

Interpretacja przez Prezesa URE sytuacji nr 1 może budzić wątpliwości. Prezes odwołał się do charakteru działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną oraz dystrybucją energii elektrycznej. Powołując się na art. 32 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 3 pkt 5 ustawy prawo energetyczne, wywnioskował, że przedsiębiorstwo energetyczne zamierzające prowadzić działalność gospodarczą w zakresie obrotu i wykorzystujące infrastrukturę spełniającą warunki sieci elektroenergetycznej, służącą do dostarczania energii do odbiorców ma obowiązek posiadać zarówno koncesję na obrót energią elektryczna, jak i koncesję na dystrybucję energii elektrycznej.

Prezes URE uznał za niedopuszczalną sytuację, w której przedsiębiorstwo sprzedaje energię elektryczną bez posiadania koncesji na dystrybucję energii elektrycznej oraz spełnienia pozostałych warunków określonych w przepisach. Zdaniem Prezesa URE brak koncesji na dystrybucję energii elektrycznej oraz brak umowy o świadczenie usług dystrybucyjnych pomiędzy przedsiębiorcą  a odbiorcą uniemożliwia zrealizowania bezwzględnego prawa odbiorcy do zmiany sprzedawcy i narusza art. 4e1 stanowiący, że świadczenie usług dystrybucji może wykonywać tylko właściwy operator systemu dystrybucyjnego (dalej „OSD”).

Ponadto Prezes URE za niedopuszczalną uznał sytuację, w której przedsiębiorstwo posiadające koncesję na obrót energią elektryczną prowadzi odsprzedaż energii na zasadzie tzw. „refakturowania” kosztów dystrybucji. Oświadczenia o refakturowaniu działalności dystrybucyjnej zmierzają do wykazania, że wykonywana działalność nie ma charakteru zarobkowego. Prezes URE stwierdza, że bez świadczenia usługi dystrybucyjnej nie byłoby możliwe osiągać przychodu na rynku powiązanym, tj. rynku energii elektrycznej. Powołując się na stanowisko doktryny: „Zarobkowego charakteru działalności nie należy kojarzyć z osiąganiem dochodów z tej działalności. Samo kryterium dochodowości nie jest konieczną cecha determinującą działalność gospodarczą. Dla zarobkowego charakteru znaczenie ma cel tej działalności, a nie osiągnięty rezultat[1]” Prezes URE argumentuje, że samo refakturowanie usług dystrybucji stanowi działalność spełniającą przesłanki działalności koncesjonowanej.

Sytuacja 2.

Druga z sytuacji opisanych w Komunikacie dotyczy dostarczania energii elektrycznej za pomocą infrastruktury, która nie spełnia kryteriów sieci elektroenergetycznej.

W komunikacie z 1 lutego 2018 roku Prezes URE przewiduje jako dopuszczalną działalność polegającą na refakturowaniu jedynie w sytuacji dostarczania energii elektrycznej za pomocą infrastruktury, która nie spełnia kryteriów sieci elektroenergetycznej.

W przypadku, gdy podmiot nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji i obrotu energią elektryczną, ale pragnie zapewnić możliwość korzystania z energii elektrycznej osobom niebędącym odbiorcami (tj. nieposiadającym umów o świadczenie zawartych z przedsiębiorstwem energetycznym), czyli np. w sytuacji, gdy podmiot jest właścicielem budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, odpowiednie zastosowanie powinien znaleźć przepis z art. 45a Prawa energetycznego, zgodnie z którym przedsiębiorstwo energetyczne wylicza opłaty za dostarczaną do odbiorcy energię elektryczną.

Opłaty te stanowią koszt zakupu energii elektrycznej dostarczanej do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe. Wysokość tych opłat powinna być ustalana tak, by zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu energii elektrycznej. W tej sytuacji odbiorcą jest właściciel lub zarządca budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne lub użytkowe. Odbiorca rozlicza koszty w opłatach pobieranych od podmiotów zamieszkujących lub użytkujących te lokale, przy czym opłaty te mają zapewnić jedynie pokrycie rozliczanych kosztów. Jest to klasyczny opis refakturowania kosztów. Prowadzenie rozliczeń w sposób odmienny od opisanego powyżej mogłoby nosić cechy działalności gospodarczej z zakresu obrotu energią, a zawarta umowa sprzedaży rodziłaby konieczność dopełnienia czynności umożliwiających odbiorcy realizację uprawnienia zmiany sprzedawcy.

Zgodnie z tą polityką odbiorca, tj. podmiot nabywający energię do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne lub użytkowe, nie ma obowiązku posiadania koncesji. Jest natomiast zobowiązany do zawarcia umowy o świadczenie usług dystrybucyjnych z przedsiębiorstwem energetycznym, tj. dystrybutorem, do którego sieci przyłączona jest infrastruktura odbiorcy.

W tej sytuacji Prezes URE dopuszcza możliwość „refakturowania”. Sama refaktura, zdaniem Prezesa URE powinna wynikać bezpośrednio z umowy zawartej między odbiorcą, a osobą użytkującą lub zamieszkującą te lokale, a cena energii elektrycznej – zgodnie z istotą refakturowania – powinna odpowiadać cenie zakupu i nie zawierać dodatkowych kosztów doliczanych przez odbiorcę.

 

Autorami tego tekstu są: Magdalena Wierzbowska i Paweł Makaruk z zespołu prawa energetycznego kancelarii Wierzbowski Evbersheds Sutherland


[1] C. Kosikowski Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2009 r. s.27 i M. Swora, Z. Muras Prawo Energetyczne. Komentarz, Warszawa 2016 r. T II s. 417 oraz uchwała SN z 30.11.1992 r. III CZP 134/92; OSNCP 1993 r. nr 5 poz. 9.




Dodaj komentarz
Nick/Pseudonim
E-mail (ukryty)
WWW
Treść
Subskrybuj

Powiadamiaj mnie o nowych komentarzach do tego artykułu
E-mail (ukryty)


Bądź na bieżąco

Możesz zaprenumerować ten blog. Wpisz adres e-mail, a powiadomienie o nowym wpisie dostaniesz na swoją skrzynkę. 


O serwisie
  • Prezentujemy i omawiamy prawną stronę elektroenergetyki, gazownictwa, ciepłownictwa i sektora wydobywczego.
  • Śledzimy legislację i komentujemy działania URE i UOKiK oraz największych graczy rynkowych.
  • Analizujemy orzecznictwo krajowe i europejskie dotyczące naszego sektora.
O autorach
Ostatnie komentarze
Milena Kazanowska-Kędzierska komentuje Przedsiębiorco paliwowy, utrzymaj swoją koncesję
Archiwum
2018
Tagi
energetyka (22)prawo energetyczne (17)energia (16)prawo (11)OZE (10)więcej...
Poznaj inne nasze serwisy

Blog EuroZamowienia.pl
Blog IPwSieci.pl
Blog kodeksWpracy.pl
Blog PrawoMówni.pl
Blog LepszaTaktyka.pl

Ta strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych oraz dla prawidłowego funkcjonowania strony. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo poprzez ustawienia przeglądarki lub wyrażenie zgody poniżej. Możliwe jest także wyłączenie cookies poprzez ustawienia przeglądarki, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje. Dowiedz się więcej w naszej polityce prywatności.



Akceptuję